«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Սադհուի առաջին ճամփորդությունները (1-ին մաս)


Նախորդը՝   Անվնաս մահադեղ
1906-ի վաղ գարնանը Սադհուն Շիմլայից սկսեց իր միսիոներական առաջին ճամփորդությունը դեպի Տիբեթի սարահարթի հնդկական գյուղերը: Մինչ դեպի հյուսիս բարձրանալը նա որոշեց «հետախուզական» նպատակով շրջագայել Բենջաբի արևմտյան տարածքներով:
Անընդհատ դեպի արևմուտք ճամբորդելով և Խայբերի լեռնանցքը կտրելով՝ նա վերջապես անցավ Աֆղանստանի սահմանը և տեսնելով, որ այդտեղի ժողովուրդը հոգևորապես ավելի սարսափելի վիճակում է, քան հնդիկները, որոշեց միառժամանակ մնալ այնտեղ և ավետարանել: Նա ավետարանչի հաստատուն քայլերով շրջում էր հեթանոս աֆղանների չքավոր գյուղերով և վերջապես հասավ Ջելալաբադ: Մի քանի օր ավետարանելու արդյունքում նրան լրտես հայտարարեցին և դուրս վռնդեցին քաղաքից: Մի քանի երիտասարդներ որոշեցին գիշերը ճանապարհին սրախողխող անել նրան, բայց բնիկներից մեկը, պատահաբար իմանալով այդ մասին, զգուշացրեց Սադհուին, որովհետև նրա մեջ միայն անկեղծություն և մաքրություն էր տեսել: Սադհուն հեռացավ քաղաքից և մոտակա առաջին գյուղը հասնելով՝ ապաստան փնտրեց, բայց գյուղացիները նրան գիշերելու տեղ չտվեցին: Գյուղից դուրս գալով՝ նա տեսավ ճամփեզրի խարխուլ, դատարկ ու անբնակ պանդոկը և այնտեղ հանգրվանեց: Երբ առավոտյան դուրս եկավ պանդոկից, անցնող գյուղացիները, նրան տեսնելով զարմացած աղաղակեցին. «Դու ո՞ղջ ես մնացել... ուրեմն իսկապես Աստծո ընտրյալ ես»: Պարզվեց, որ այդ պանդոկը օձերով, կարիճներով, թունավոր միջատներով, մեռածների ոսկորներով ու հիվանդություններով լցված որջ էր, և այնտեղ մտնող անտեղյակ օտարականներից դեռ ոչ ոք դուրս չէր եկել: Գյուղացիները նրան բարեկամաբար գյուղ բերեցին, հյուրասիրեցին և խնդրեցին, որ իրենց գյուղում մնա: Օրեր անց նրանք Սադհուին առաջնորդեցին դեպի հարևան գյուղերը՝ վկայակոչելով նրա հետ կատարված հրաշքը և բարեպաշտ կյանքն ու բարքը: Կարճ ժամանակից աֆղաններն այնպես սիրեցին ու կապվեցի Սադհուին, որ խոստացան մտածել Քրիստոսի առաջարկած կյանքի մասին, իսկ նրանք, ովքեր իրենց սրտերը Հիսուսին տվեցին, Սադհուին առաջարկեցին ընդմիշտ մնալ իրենց մոտ: Մի քանի ամիսների ընթացքում գրագետ գյուղացիներից ոմանք գրեցին Քրիստոսի մասին Սադհուի պատմած առակներն ու հրաշքները, իսկ ոմանք ուղղակի արտագրեցին Ավետարանը՝ փոխադրելով աֆղաներենի: Շատ հուզիչ էր Սադհուի հետադարձի օրը: Բազմաթիվ գյուղացիներ, նրա աղոթքով բժշկվածներ և նորադարձ քրիստոնյաներ հավաքվել էին հրաժեշտ տալու իրենց տարածք մտած առաջին առաքյալին: Սադհուն մերժեց նրանց նյութական բոլոր աջակցությունները, բայց չկարողացավ կոտրել քրիստոնյա քույրերի սերը, ովքեր իրենց ձեռքերով Սադհուի համար բրդյա տաք ծածկոց էին գործել ու հնդկական գլխարկ-փաթաթոց կարել: Սադհուն միշտ մեծ համակրանքով ու ջերմությամբ էր պատմում Ջելալաբադում անցկացրած իր շաբաթների մասին:
  Սադհուն Ջելալաբադից հետո կարճ ժամանակով հանգիստ առավ Բենջաբի Շիմլայի (որտեղ մկրտվել էր) մոտ գտնվող Քոտկար գյուղաքաղաքում, որը հետագայում դարձավ իր ավետարանչական ճամփորդությունների կենտրոնը, հանգիստ առնելու և նոր ծրագրեր մշակելու գլխավոր կայանը, որովհետև այն գտնվում էր դեպի հյուսիս՝ Տիբեթ ու Հիմալայներ, և դեպի հարավային դաշտավայրեր տանող ճամփաբաժանի վրա:
***
   Շիմլայի Սաբաթուում Սադհուն հաճելի անակնկալի եկավ՝ ծանոթանալով ամերիկացի մի միսիոների՝ Սթոքսի հետ, ով խոշոր հարստության և գործարանների տեր լինելով հանդերձ՝ նաև նվիրյալ քրիստոնյա էր: Մեկ երկու անգամ Հնդկաստանով շրջագայելուց հետո նա իր հարստության գերակշիռ մասն ընծայել էր Արևելքի, հատկապես Հնդկաստանում գործող քրիստոնեական առաքելությունների և հնդիկի հանդերձ հագած՝ շրջում էր Հնդկաստանով՝ Քրիստոսի լույսը տարածելով խավարի մեջ բնակվողներն: Նրանց ծանոթությունը ոգևորիչ էր երկուսի համար էլ, որովհետև նրանք շատ ընդհանուր ճակատագրեր և միանման տեսիլքներ ունեին: Նրանք՝ նախկին ազնվատոհմիկ հնդիկ երիտասարդն ու նախկին մեծահարուստ և կյանք տեսած փորձառու ամերիկացին, երկուսն էլ սադհու դեղին հանդերձով սկսեցին միասին շրջել՝ համոզվելով, որ իրենց միասնությունը Աստծո կամքով էր:
  Դեպի Տիբեթ տանող լեռնալանջերին փռված գյուղերից մեկում քարոզելուց և գյուղից դուրս գալուց հետո Սադհուն հանկարծ սկսեց խիստ ջերմել, իսկ կարճ ժամանակ անց ուշագնաց եղավ և գետնին փռվեց: Սթոքսն իր ուսի վրա առավ նրան և մի քանի կիլոմետր քայլելուց հետո մի եվրոպացու ապարանք հասավ, ով թանկարժեք քարերի, կտորների և համեմուքների առևտրով էր զբաղվում: Սթոքսը եվրոպացուն հակիրճ պատմեց երիտասարդի մասին և նրա հանդեպ հոգածություն խնդրեց: Նա խստասիրտ, անտարբեր և նյութապաշտ անձնավորություն լինելով հանդերձ՝ չկարողացավ մերժել Սթոքսին՝ հնդիկի հանդերձ հագած ամերիկացուն: Սադհուի՝ մոտ երկու շաբաթ տևող ապաքինման ընթացքում եվրոպացին առիթ ունեցավ լսելու ճշմարիտ ու անկեղծ քրիստոնեության մասին և Քրիստոսին ընդունեց իր սրտի մեջ՝ ապաշխարելով և ճշմարիտ արժեքների հանդեպ հավատք ձեռք բերելով: Այդ ժամանակ երեքն էլ հասկացան Սադհուի հանկարծակի ջերմի և ճանապարհից թեքվելու Աստվածային նպատակը:
  Դրանից հետո Սադհուն ու Սթոքսը կրկին անցան իրենց առաքելությանը՝ շրջելով Տիբեթի ստորոտում գտնվող հնդկական անառիկ գյուղերում և անտանելի հալածանքներ կրելով: Պողոս և Բառնաբաս առաքյալների նման նրանք ճեղքում էին հոգևոր թանձր խավարը և Ավետարանի լույսը սփռում նույնիսկ ամենավտանգավոր ու ամենակրոնամոլ վայրերում: Քարոզչությունից բացի, նրանց ամենօրյա ուրախալի զբաղմունքն էր դարձել հիվանդների ու աղքատների համար աղոթելը, բորոտներին խնամելը, մերժվածներին քաջալերելը:
  Քարոզչությանը զուգահեռ՝ նրանք մոտ մեկ տարի ծառայեցին Սաբաթուի և Լահորի հիվանդանոցներում պառկած անհույս և հարազատներից մերժված հիվանդներին՝ նրանց համար դառնալով իսկական ընկեր ու բարեկամ, չխորշելով անգամ նրանց փտած ու գարշահոտ մարմիններին: Նրանց հավատքն ու սերն տեսնելով՝ հիվանդներն իրենց սիրտը տալիս էին Քրիստոսին:
  Սադհուի հետ հանդիպելուց մեկուկես տարի անց Սթոքսը որոշեց կարճ ժամանակով Ամերիկա գնալ՝ քայքայված առողջությունը վերականգնելու և նորից Հնդկաստան վերադառնալու մտադրությամբ: Սադհուն կրկին մենակ մնաց՝ ինչպես միշտ վայելելով Հայր Աստծո, Քրիստոսի և Սուրբ Հոգու մխիթարիչ ներկայությունը:  Շարունակելի...

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Խոսքերի երեք մաղերը

Երբ «խայթվես օձից»...

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։