Նա փրկեց մեզ և կանչեց սուրբ կոչումով, ո'չ թե մեր գործերուն համեմատ, հապա' Իր առաջադրության ու շնորհքին համաձայն...
  • 27 Իմ երկիւղը կ’ուղարկեմ քո առաջին, եւ կ’շփոթեցնեմ այն բոլոր ժողովուրդը, որոնց մէջ դու գնում ես, եւ քո բոլոր թշնամիների մէջքը քեզ կ’դարձնեմ.

13 января 2017 г.

Եթե թույլ տայի, որ ավարտեիր...


Մի փոքրիկ տղա ծովափին խաղում էր. իր փոքրիկ թաթիկներով ավազից դղյակ էր շինում: Հանկարծ փոքրիկի հայրը նրան բռնեց և գրկած սկսեց վազել: Տղան ճչում էր. «Դղյա՜կս, ես դղյա՜կ եմ ուզում շինել»: Հայրը ուշադրություն չէր դարձնում: Ի վերջո նա փոքրիկին ապահով մի տեղ իջացրեց և
ցույց տվեց նրան, թե ինչպես էր ծովի ալիքը ծածկել փոքրիկի դղյակը: «Եթե թույլ տայի, որ ավազե դղյակդ ավարտեիր, դու հիմա արդեն խեղդված էիր լինելու»:
    Մենք միշտ տարբեր զբաղմունքներով զբաղված ենք. շինելու և վաստակելու, սովորելու և այլն: Սակայն երբ կիսատ է մնում մեր ծրագրերն ու գործերը կամ չի հաջողվում և փլուզվում են մեր շինածները, սկսում ենք տրտնջալ և բղավել այդ փոքրիկի նման: Բայց Աստված տեսնում է ամեն ինչ, Նա տեսում է մեզ մոտեցող վտանգը և փրկում է մեզ անտեսանելի վտանգներից: Նա չի հարցնում քեզանից, թե ինչպես փրկի քեզ: Տերը ունի Ի՛ր մոտեցումները: 
    Նա սիրող Հայրն է, որ մեր ամեն քայլին հետևում է ամենայն ուշադրությամբ: Երբ մենք ինքնամոռաց սկսում ենք այդ փոքրիկի պես շինել մեր ապագան, չենք զգում, որ գնալով հեռանում ենք Աստծուց և մեզ հետապնդում է մահվան վտանգը: Եթե քեզ հետ պատահել է այդպիսի պատահական դեպքեր, ապա իմացիր, որ Աստված քեզ ոչ թե չի սիրում, որ այդպես պատահեց քեզ հետ, այլ ընդհակառակը, դու Նրա համար շատ թանկ ես և Նրա ուշադրության կենտրոնում ես:

Որդյակս, մի անարգիր Տիրոջ խրատը, եւ Նրա հանդիմանությունից մի ձանձրանար. Որովհետեւ Տերը որին որ սիրում է՝ հանդիմանում է, եւ ինչպես մեկ հայր որ իր որդիին սիրում է։ Առակաց 3:11-12

   Եվ վերջապես. դու ի՞նչ ես կառուցում, ի՞նչ ծրագրեր ես կազմել քո ապագայի համար, բե՛ր Աստծո առջև, որ Նա՛ իրագործի:

Комментариев нет:

Отправить комментарий