«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Շատ արտասովոր վկայություն։ Հրաշք, որը կապշեցնի քեզ

Այն իրական պատմությունը, որը ես ուզում եմ ներկայացնել, շատ արտասովոր է: Այն ինձ չի հասել բերնեբերան պատմվելով, այն ինձ պատմել է հենց այն անձնավորությունը, որի հետ պատարվել է այս դեպքը: Դեպքն այնքան արտասովոր էր, որ ես երկար ժամանակ չէի համարձակվում գրել այդ մասին, մինչև մի օր Աստված ասաց. «Դու, ի՞նչ է, ամաչո՞ւմ ես Ինձնից: Քեզ համար մարդկանց կարծիքն Ինձնից կարևո՞ր է դարձել»:

Այս վկայությունը պատմել է հովիվ Ալեքսանդր Կապրիյանը:
Վկայության աղբյուրը՝ «Наши дни» շաբաթաթերթ
Թարգմանությունը՝ «Բարի լուր» ամսագրից


Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Խոսքերի երեք մաղերը

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Երբ «խայթվես օձից»...

Տեսանելի են մեր բոլոր մտքերը