«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

"Օգնեցե՛ք, խնդրում եմ" (Հուզիչ և գեղեցիկ Սուրբծննդյան օրինակ)

1952 թվականի Սուրբ Ծննդյան ցուրտ գիշերը, երբ Կորեան գտնվում էր քաղաքացիական պատերազմի մեջ, տեղի գյուղերից մեկի հենց փողոցում մի երիտասարդ կնոջ ծննդաբերության ցավերն են սկսվում:
  Նա աղերսում է անցորդներին.
-Օգնեցե՛ք, խնդրում եմ, իմ փոքրիկը ծնվում է:
Ոչ ոք ուշադրություն չի դարձնում նրա վրա:
  Մի միջին տարիքի զույգ է անցնում նրա կողքով և, կնոջը հրելով, քամահրանքով հարցնում է.
-Որտե՞ղ է հայրը…
Զույգը ծիծաղում է կնոջ վրա և հեռանում:
   Կնոջ կծկումներն ավելի են ուժեղանում, և նա սկսում է ավելի շատ աղերսել մարդկանց օգնության համար: Սակայն՝ ապարդյուն:
   Հանկարծ նա հիշում է մի միսիոների մասին, ով ապրում էր այդ գյուղում, ում մասին նա միայն լսել էր: Եվ կինը շտապ քայլերն ուղղում է այդ միսիոների տան ուղղությամբ:
   Ցավից ու ցրտից դողալով՝ նա ձյան և մրրիկի միջով քայլում է դեպի այդ մարդու տունը: Բայց ձյունը շատ առատ էր, օրն էլ՝ մթնում էր:
  Ի վերջո, հասկանալով, որ երեխան ուր որ է՝ կծնվի, իսկ մինչ այդ չի հասցնի գտնել միսիոների տունը, կինը պատսպարվում է մոտակա կամուրջի տակ: Հենց այդտեղ էլ՝ միայնության ու մթության մեջ, ծնվում է նրա երեխան՝ Սուրբ Ծննդյան այդ ցուրտ գիշերը:
   Անհանգստանալով իր նորածին երեխայի համար՝ նա հանում է իր շորերը, դրանցով ծածկում փոքրիկին և ամուր գրկում, որ երեխան չմրսի:
   Հաջորդ օրը, երբ միսիոները տանից դուրս է գալիս Սուրբ Ծննդյան նվերները բաժանելու, կամուրջի մոտ հասնելով՝ երեխայի ձայն է լսում: Հետևում է ձայնին և կամուրջի տակ հայտնաբերում ցրտից մահացած կնոջն ու նրա ձեռքերի մեջ բարձր լացող երեխային:
  Միսիոները վերցնում է երեխային մոր ձեռքերի միջից և իր հետ տանում:
  Երբ երեխան դառնում է տասը տարեկան, նրան որդեգրող հայրը՝ այդ միսիոները, պատմում է տղային, թե ինչպես է մահացել իր մայրը:
   Տղան սկսում է լաց լինել՝ գիտակցելով այն զոհը, որ մայրն արել էր իր համար:
   Հաջորդ առավոտյան վաղ արթնանալով՝ միսիոները տեսնում է, որ տղան տանը չէ և դուրս գալով տանից ու հետևելով ձյան վրա դրոշմված թարմ հետքերին՝ հասնում է այն կամրջի մոտ, որտեղ գտել էր մահացած մորն ու փոքրիկին:
   Այն, ինչ տեսնում է միսիոներն այնտեղ, ապշեցնում է նրան. տղան, գրեթե մերկ, ծնկի էր եկել ձյան վրա և դողում էր: Երբ միսիոները ավելի է մոտենում տղային, լսում է նրա խոսքերը՝ «Մայրի՛կ, դու այս ցուրտը կրեցիր ինձ համար»:

   Այս պատմությունը հիշեցնում է մեկ այլ մոր և Որդու մասին, ով մեծ զոհ արեց:
   Մի ձմեռային գիշեր Հիսուս լքեց իր տունը, Իր փառքն ու դրախտային ջերմությունը, որպեսզի ծնվի այս անհյուրընկալ աշխարհում՝ ինչ-որ մի մսուրում: Մինչ Նա կծնվեր, Մարիամը՝ Նրա մայրը, չընդունվեց Բեթղեհեմի ոչ մի հարմարավետ իջևանում: Փոխարենը՝ նա լույս աշխարհ բերեց իր փոքրիկին մի ցուրտ մսուրի մթության մեջ:
  Տիեզերքի Արարիչը՝ կատարյալ Դատավորը, Ով կարող էր ոչնչացնել աշխարհն ընդամենը մեկ բառի միջոցով, նախընտրեց դիմանալ ու անցնել տառապանքների ու չարչարանքների միջով ի՛նձ և քե՛զ համար:

Բիլլ Բրայթ
Աղբյուր՝  crossnews.am

Այլ թեմաներ

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։

Պարույր Սևակ

Ապշելի դեպք։ Ինչ-որ մեկը թաքնված է մահճակալի տակ։

Չար դեղերի զոհերը

Քարոզ՝ Տիրոջ հրաշափառ հարության մասին