«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Չարչարանքների միջով դեպի հաղթանակ

   Ներոն կայսրը ատում էր քրիստոնյաներին: Եվ հիմնական պատճառը նա էր, որ նա լիարժեք իշխանություն ուներ իր հպատակների կյանքի և մահվան վրա, և նրանք շատ էին վախենում նրանից: Միայն քրիստոնյաները չէին վախենում կայսրից, որովհետև նրանք չէին վախենում մահից:
Նրանք գիտեին, որ մահն իրենց չի բաժանի Աստծո սիրուց: Նրանք գիտեին, որ մահվանից հետո իրենց սպասվում է ուրախալի հանդիպում Քրիստոսի հետ: Այդ պատճառով էլ շատ քրիստոնյաներ երգում էին, երբ նրանց տանում էին մահապատժի: Նրանք գիտեին, որ Ներոնը կարող է սպանել իրենց մարմինը, բայց ոչ հոգին: 
   Ամբողջ ամառ Ներոնը այցելեց ամֆիթատրոն, որտեղ նա զվարճանում և զվարճացնում էր հռոմեացիներին: Նրանք դիտում էին, թե ինչպես են քրիստոնյաներին գցում վայրի գազանների առաջ, որպեսզի հոշոտեն: 
   Եկավ ձմեռը և քանի որ ամֆիթատրոնը բացօդյա էր՝ փակեցին:
   <<Ի՞նչ անել մնացած քիրստոնյաներին, - մտածեց Ներոնը: - Թող սառչեն>>:
   Նա հրամայեց, որ գերիներին տանեն լիճ, որն այդ ժամանակ ծածկված էր սառույցով, մերկացնեն նրանց և սպասեն, մինչև որ կմահանան կամ էլ ուրանալով հավատքը՝ կգնան խարույկի մոտ: Պահակապետը, որը ստացավ այս ցուցումները, բանտարկյալներին տարավ նշված տեղը: Զինվորները խարույկ վառեցին և սկսեցին կերակուր պատրաստել:
   Անսպասելիորեն նրանք լսեցին մի երգ, որը սկսեց հնչել ավելի ուժգին:

   <<Չարչարանքների միջով դեպի հաղթանակ 

իմ Քրիստոսն էր գնում:
   Չարչարանքների միջով դեպի հաղթանակ 
Նա ինձ էր տանում...>>:
   Ջոկատի հրամանատարը՝ սպան, լսում էր այդ երգը տխրությամբ: Նա նույնպես գիտեր Տիրոջ այդ ճանապարհը: Նա հավատում էր, որ այդ ճանապարհը տանում է դեպի հավիտենական կյանք, սակայն երբեք չէր համարձակվում խոստովանել դա. շատ բան էր նա տեսել քրիստոնյաների մահապատիժների ժամանակ:
   Եվ հանկարծ երգը դադարեց: Զինվորները նայեցին լճին: Ափից ոչ հեռու պառկած էր մի սառած մարդ: Նա չդիմացավ ցրտին և սովին: Զինվորները ծիծաղեցին:
   Հանկած ճնշող լռության մեջ բոլորը լսեցին զսպված ճիչ.
   -Ես չեմ ցանկանում, ես չեմ ցանկանում մեռնել: Ես հրաժարվում եմ Հիսուսից:
   Գերիների խմբից բաժանվեց բարձրահասակ մի տղամարդ: Նա վազեց դեպի զինվորները... Նրան անմիջապես, ինչպես ասված էր հրամանում, հրավիրեցին խարույկի մոտ, հագցրին, ուտելիք տվեցին:
   Երգը չեր լսվում: Քրիստոնյաները լուռ կանգնած էին սառույցի վրա:
   Լսվում էին միայն զինվորների դառը կատակներն ու խոսակցությունները:
   Հանկարծ ծիծաղը միանգամից դադարեց. նրանց հրամանատարը վեր կացավ, վայր գցեց տաք հագուստը և ուղղվեց դեպի լիճը՝ կանգնածների մոտ:
   Նրան ընդունեցին ուրախալի ողջյուններով: Եվ նոր ուժով հնչեց երգը.
   <<Չարչարանքների միջով դեպի հաղթանակ 
իմ Քրիստոսն եր գնում:
   Չարչարանքների միջով դեպի հաղթանակ 
Նա ինձ էր տանում...>>:

Այլ թեմաներ

Թագավորի որդու խրատը։ Հիանալի խրատ բոլորիս համար

Ձեր գլխին թագ չկա...

Աստծու Խոսքը ծռողը անպայման վնաս կկրի (վկայություն)

Սուրբ Ծնունդ։ Լուռ գիշեր, սուրբ գիշեր․ (Երեք պատմություն)

Հեսուի գիրքը

Պարույր Սևակ

Աստված չի օգնում ստախոսներին։ Սա պետք է լսեն բոլորը