«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Իմ բաժինը Դու ես, Տե´ր

«Իմ բաժինը Դու ես, Տե´ր» (Սաղմոս 119.57)

Նայիր քո ունեցվածքին, ով հավատացյալ, և համեմատիր քո բաժինը մտերիմներիդ ունեցածի հետ: Նրանցից մի քանիսի բաժինն արտերում է, նրանք հարուստ են, և հունձքը նրանց մեծ եկամուտ է բերում:
Բայց մի՞թե հնարավոր է նրանց հունձքը համեմատել քո Աստծո հետ, Ով հունձքի Աստվածն է: Ի՞նչ արժեք ունեն բերնեբերան լցված ամբարները՝ համեմատած Նրա հետ, Ով քո Փեսան է և երկնային կերակուր է տալիս քեզ: Մյուսների բաժինը քաղաքում է, նրանք անհաշիվ հարստություն ունեն, որն անսպառ աղբյուրի պես հոսում է նրանց մոտ, և նրանց շտեմարանները լեփ-լեցուն են ոսկով: Սակայն ի՞նչ է ոսկին քո Տեր Աստծո համեմատությամբ: Դու չես կարող դրան ապավինել, և դա չի կարող նեցուկ լինել քո հոգուն: Մի՞թե ոսկին կարող է բժշկել անհանգիստ խիղճը: Փորձիր ոսկով մխիթարել վհատված սիրտը. կարո՞ղ է արդյոք այն խլացնել գեթ մեկ հառաչանք կամ թեթևացնել վիշտը: Սակայն դու ունես Աստված, և Նրանում գտել ես այն, ինչը չես կարող գնել ոչ մի ոսկով:
    Մի քանիսի բաժինը ծափահարություններն ու փառքն են, որոնք այնքան ցանկալի են մարդկանց համար: Բայց հարցրու քեզ. մի՞թե Աստված քեզ համար ավելին չէ: Ի՞նչ օգուտ, եթե անհամար շեփորներ փողհարեն քո պատվին. մի՞թե դա կօգնի քեզ հատել Հորդանանը: Կքաջալերի՞ քեզ արդյոք դրանց ձայնը դատաստանի օրը: Ոչ, որովհետև կյանքում կան շատ վշտեր, որոնք ոսկին ի զորու չէ թեթևացնել: Մահվան ժամին արթնանում է մի խորը կարիք, որը հնարավոր չէ բավարարել ոչ մի հարստությամբ: Բայց եթե քո բաժինը Տերն է, ապա դու ունես ավելին, քան մյուս բոլորը միասին: Նրանում իրականանում են քո բոլոր ցանկությունները թե կյանքում, թե մահից հետո: Երբ Աստված քո բաժինն է, դու ճշմարտապես հարուստ ես, որովհետև Նա կբավարարի քո կարիքները, կմխիթարի քո սիրտը, կմեղմի հոգուդ ցավը և կուղղորդի քո քայլերը: Նա քեզ հետ կլինի «մահվան շուքի ձորում», իսկ հետո քեզ տուն կտանի, որպեսզի հավիտենապես դառնա քո բաժինը…
Չարլզ Սպերջեն

Այլ թեմաներ

Ձեր գլխին թագ չկա...

Թագավորի որդու խրատը։ Հիանալի խրատ բոլորիս համար

Հեսուի գիրքը

Սուրբ Ծնունդ։ Լուռ գիշեր, սուրբ գիշեր․ (Երեք պատմություն)

Պարույր Սևակ

Զգաց մահվան սարսափը

Աստված չի օգնում ստախոսներին։ Սա պետք է լսեն բոլորը