«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Անձդ ազատիր...

...<<Անձդ ազատիր, ետեւիդ մտիկ մի տար, եւ բոլոր դաշտումը մի կանգնիր. Սարը փախիր, որպէս զի չկորչիս։ >> Ծննդոց 19:17

  Նկարչի աչքերի առջև բացվել էր մի հիասքանչ տեսարան. զառիվայր ժայռերի ստվերի տակ կարծես գետնից աճել էին անսովոր ձևի հսկայական քարեր, որոնք լուռ վկաներն էին մշտական մակընթացությունների:
Մեկ անգամ ևս նայելով այդ տեսարանին՝ նկարիչը հարմար տեղ գտավ քարերի վրա և անցավ գործի: Նա չնկատեց, թե ինչպես սկսեց մակընթացությունը: Մի քանի մեծ քարեր արդեն հայտնվել էին ջրի տակ, բայց նա, աշխատանքով տարված, ուշադրություն չէր դարձնում դրան: Եվ հանկարծ նա լսեց տղամարդու բարձր բղավոց. մեկը կանգնած էր բարձր քարի վրա և վախեցած՝ ձեռքերով ինչ-որ նշաններ էր ցույց տալիս: Նկարիչը տեսավ, որ հայտնվել է վտանգավոր վիճակում: Քարը, որի վրա նա նկարում էր, արդեն շրջապատված էր ջրով: Նա արագ վերցրեց վրձինն ու ներկերը և իրեն ափ նետեց:
    Ավելի ուշ նրան ասացին, որ այն տեղը, որտեղ նա է եղել, անվանում են դժոխքի դարպասներ, որովհետև հանկարծակի մակընթացությունների պատճառով այդտեղ շատերն են խեղդվել:
    Կյանքում էլ շատ հաճախ այնպես է պատահում, որ մեր ամենօրյա պարտականությունների և զբաղվածության պատճառով մենք նույնպես, պատկերավոր ասած, հայտնվում են դժոխքի դարպասների առջև: Երբեմն մեզ սթափեցնում են հիվանդությունը կամ ծայրահեղ իրավիճակները: Աստված օգտագործում է այս կամ այն իրավիճակը նրա համար, որ մեզ ցույց տա մի ինչ-որ կարևոր բան: Նա ուզում է մեզ նախազգուշացնել վտանգի մասին, որի մեջ գտնվում ենք մենք. մենք կկորսվենք հավիտյան, եթե չընդունենք Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսին:

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Խոսքերի երեք մաղերը

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Երբ «խայթվես օձից»...

Տեսանելի են մեր բոլոր մտքերը