«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Փրկություն

Հրայր Ամիրբեկյան
Սիրելինե՛ր, Ա Պետրոս 1.8-9-ում կարդում ենք. <<...դուք չտեսած՝ կը սիրէք, զոր հիմա չեք տեսներ, բայց կը հաւատաք, և ուրախ էք անպատմելի և փառաւորեալ խնդութիւնով, Ձեր հաւատքին վախճանը ընդունելով, այսինքն հոգիներնուդ փրկութիւնը>>:
Ես ուզում եմ, որ ուշադրություն դարձնենք այս խոսքերին, և քանի որ այս խոսքերն իմ կյանքում կատարվել են, ես կպատմեմ այդ անպատմելի և փառավոր ուրախության մասին:
Շատ հավատացյալների մեջ հարց է առաջանում՝ վերջապես մենք փրկվա՞ծ ենք, թե՞ ոչ: Տարիներ առաջ ես 70 հոգու հետ ոտքով 300 կիլոմետր գնացել էի ուխտագնացության` Էջմիածնի վանքից Տաթևի վանք: Ամեն երեսուն կիլոմետր քայլելուց հետո հանգստանում էինք, զրուցում տարբեր հարցերի շուրջ: Մի օր հարց առաջացավ՝ վերջապես մեզանից ո՞վ է փրկված: Ուխտագնացության որոշ մասնակիցներ ասացին, որ իրենք մեղավոր են ու փրկվելու համար ոչ մի արժանիք չունեն: Երբ ինձ հարցրին, ես պատասխանեցի, որ փրկված եմ: Ինձ ասացին. <<Դու հպարտ ես, դրա համար էլ ասում ես, որ փրկված ես: Եթե դու ճանաչես քեզ, այդպիսի բան չես ասի>>: Ես պատասխանեցի. <<Եթե ես ճանաչեի միայն ինձ, նման բան չէի ասի, բայց քանի որ ես, ինձ ճանաչելով հանդերձ ճանաչում եմ նաև Հիսուսին, ուրեմն վստահ կարող եմ ասել, որ ես փրկված եմ>>: Մարդիկ կարծում են, թե փրկությունն իրենք պետք է ձեռք բերեն կամ գնեն իրենց բարի գործերի շնորհիվ: Այսինքն՝ փրկությունը պատկերացնում են որպես բարի գործերի վարձատրություն, բայց իրականում փրկությունը ձրի պարգև է: Այս կապակցությամբ Հռոմեացիս 6.23-ում ասվում է. <<Քանզի մեղքին վարձքը մահ է, բայց Աստուծոյ ձրի պարգևը յաւիտենական կեանք՝ մեր Տէրոջը՝ Յիսուս Քրիստոսի ձեռքով>>: Եթե դու ուզում ես փրկության կյանքը, ուրեմն դու փրկված ես: Այսինքն՝ եթե դու հավատաս, որ Հիսուսն է կյանքը և Նրանից դուրս կյանք չկա, կփրկվես: Ցանկացած մարդ, լինի անհավատ թե հավատացյալ, ուզում է մեկ բան՝ կյանք: Տարբերությունն այն է, թե ո՛ր մարդը ինչի մեջ է տեսնում այդ կյանքը: Անհավատ մարդն իր երջանկությունը` իր կյանքը տեսնում է դրամի, պաշտոնի ու մարդկանցից փառավորվելու մեջ: Այդ է պատճառը, որ անհավատները մշտապես պայքարում են դրանց համար: Հավատացյալ մարդը չի հավատում, որ կյանքը դրամի, պաշտոնի, մարդկանց մեջ փառավորվելու ու իր ցանկությունների կատարման մեջ է: Նա հավատում է, որ կյանքը, երջանկությունը Քրիստոսի մեջ է, և այդ է պատճառը, որ նա ուզում է Քրիստոսի հետ լինել: Փրկվելու համար պետք է ոչ թե ինչ որ բան անել կամ չանել, այլ՝ չմերժել ու ընդունել Քրիստոսին: Եթե ինչ-որ բան բերեն ու անվճար բաժանեն, ո՞ւմ չի հասնի. չի հասնի միայն նրան, ով կմերժի ու չի ուզի: Հայտնի քարոզիչ Սպերջենը, հոգևոր դպրոցի աշակերտներին Աստծու մեծափառությունը և փրկության պարգևը բացատրելու համար, վերցնում է շատ թանկարժեք մի ժամացույց ու, մտնելով լսարան, անտարբեր տոնով ասում է. <<Ես այս ժամացույցից հոգնել եմ ու որոշել եմ նվիրել, ով ուզում է՝ թող գա ու վերցնի>>: Ուսանողներից ոչ ոք չի մոտենում ժամացույցին, քանի որ բոլորը կարծում են, թե նա կատակում է. ինչպե՞ս կարող է այդ թանկարժեք ժամացույցը հենց այնպես նվիրել: Լսարանում ներկա է լինում տասներկու տարեկան մի երեխա, և նա ասում է. <<Կարո՞ղ եմ ես վերցնել, իրո՞ք նվիրում եք>>: Սպերջենը պատասխանում է. <<Այո՛, նվիրում եմ>>: Երեխան վազելով գնում է, վերցնում ժամացույցն ու դառնում ժամացույցի տերը: Սա իրական պատմություն է: Ձրի Շնորհքով փրկությունը չափազանց հրաշալի բան է, այդ իսկ պատճառով էլ մարդը չի կարողանում հավատալ, որ դա իրականություն է: Եթե մենք մեղքի կյանքը մերժում ենք, մենք նույնքան ապահով ու փրկված ենք, որքան Պողոս առաքյալը՝ երկնքում: Ո՛ր պահին դու հավատում ես, որ Հիսուսն է կյանքը, ճիշտ այդ պահից դու փրկված ես՝ անկախ քո վիճակից (թեկուզ՝ ջարդված, ջախջախված, մեղքից պարտված, հուսահատված): Երբ մարդը հասկանում է սա և հավատում է, նրա կյանքում գալիս է անպատմելի ու փառավոր մի ուրախություն: Եթե նա մի ժամանակ փրկություն էր խնդրում, այժմ արդեն շնորհակալություն է հայտնում, որ փրկված է: Ես չեմ ուզում՝ այնպիսի տպավորություն լինի, իբր մենք ընդհանրապես չպետք է ջանք անենք, ու Քրիստոսն էլ պետք է գա ու մեզ հրավիրի դրախտ: Ո՛չ, իհարկե, դա այդպես չէ: Մենք պետք է իմանանք, թե ե՛րբ պետք է ջանք անենք և ե՛րբ իմաստ չունի ջանք անելը: Հենց այստեղ է հակառակորդին հաջողվում շփոթեցնել մեզ: Պատկերացնենք, որ մեզ վիրահատում են: Ի՞նչ են անում բժիշկները. նրանք մեզ անզգայացնում են, որպեսզի մենք իրենց օգնելու համար ոչ մի ջանք, միջամտություն չանենք: Հիվանդի գործը միայն բժշկին վստահելն է: Բայց եթե այդ վիրահատությունն ավարտվեց, և դու կենդանի ես, ուրեմն դու արդեն պետք է շատ ջանք անես՝ կատարելու բժշկի խորհուրդները, որպեսզի վերջնականապես ապաքինվես: Երբ մեր հոգեբանությունը գալիս է այն վիճակին, որ մենք զզվում ենք աշխարհային ապականությունից, հենց այդ ժամանակ մենք ներդնում ենք մեր ջանքերը: Մենք պետք է ուշադրություն դարձնենք, թե Աստված ինչ խոստում է տվել մեզ, այլ ոչ թե մենք Նրան խոստում տանք՝ ասելով, թե. <<այս անգամ էլ ներիր իմ մեղքը, էլ չեմ գործի>>՝ համոզված լինելով, որ նորից գործելու ենք նույն մեղքը: Եվ երբ մենք ոչ թե խոստում ենք տալիս, այլ ասում ենք՝ Տե՛ր, օգնի՛ր իմ թերահավատությանը, որպեսզի հավատամ Քո մեծամեծ ու պատվական խոստումներին, հենց այդ ժամանակ Քրիստոսը գալիս է մեր մեջ, և Տերը մեզ վեր է հանում այն ամեն մեղքերից, որոնցից սարսափում էինք, և Աստծու բնությունը գործում է մեր մեջ: Հենց այս ժամանակ էլ մենք պետք է ջանք անենք, որպեսզի մեր հավատքի վրա ավելանա հետևյալը. <<Եւ այս բանին համար բոլոր ջանքերնիդ դրած՝ ձեր հաւատքին վրայ առաքինութիւն աւելցուցէք, ու առաքինութեան վրայ գիտութիւն, և գիտութեան վրայ ժուժկալութիւն, ու ժուժկալութեան վրայ համբերութիւն, և համբերութեան վրայ աստուածպաշտութիւն, ու աստուած պաշտութեան վրայ եղբայրսիրութիւն, ու եղբայրսիրութեան վրայ սէր>> (Բ Պետր.1.5-7): Թող Աստված օգնի, որպեսզի մենք լավ հասկանանք առաքյալի բացատրած փառավոր ու անպատմելի ուրախությունը և հիշենք՝ որտե՛ղ պետք է ջանք անել ու որտե՛ղ պետք չէ ջանք անել, որպեսզի չշփոթվենք, այլ պարզապես ընդունենք Տիրոջ այդ նվերը՝ փառավորելով Նրան: Մենք պետք է գիտակցենք, թե որտեղ պետք է շատ ջանանք, որպեսզի էլ ավելի նվիրվենք Տիրոջը: Ամեն: 
Հրայր Ամիրբեկյան

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Խոսքերի երեք մաղերը

Երբ «խայթվես օձից»...

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։