«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Սմիթ Վիգլսվորթ (հատված)

 Մարդիկ մտածում են, որ մեռելների հարություն առնելը բոլոր հրաշքներից ամենամեծն է: Սակայն Ագրիպպա արքային դիմելով՝ Պողոս առաքյալն ասաց. <<Ի՞նչ, չհավատալու՞ բան է թվում ձեզ, որ Աստված մեռելներին հարություն է տալիս>> (Գործք.26:8): Վիգլսվորթի սպասավորության մեջ ևս մեռելների հարության տասնչորս դեպք գիտեմ: Երբեմն նա աղոթում էր, բայց ավելի հաճախ Խոսքն էր խոսում: Ահա նկարագրեմ մեռելների հարության երկու դեպք:
  Վիգլսվորթն այցելեց մի տուն, որտեղ ընտանիքը սուգի մեջ էր հնգամյա փոքրիկ տղայի կորստյան պատճառով: Այն օրերին մահացած մարդուն չէին ընդունում թաղման տուն, ինչպես որ հիմա է արվում. սովորությունն այն էր, որ մարմինը պահում էին տանը, ուր այցելում էին բարեկամները՝ վերջին անգամ հարգանքի տուրքը մատուցելու և ցավկցություն հայտնելու:
   Վիգլսվորթը կանգնել ու նայում էր դագաղի մեջ պառկած տղային այն պահին, երբ հայրը ծածկոցն էր վերցնում մահացածի դեմքից: Արցունքները հոսեցին Վիգլսվորթի այտերով, երբ նա, ի դեմս անմեղ դեռատի զոհի մահվան, տեսավ մեղքի կործանիչ գործը: Նա հորը խնդրեց՝ իրեն թողնել սենյակում: Հոր ետևից փակեց դուռը, ապա տղայի անշունչ մարմինը դուրս բերեց դագաղից ու հենեց սենյակի անկյունին: Վիգլսվորթը Տեր Հիսուսի անվամբ խոսեց մահվանն ու հրամայեց թողնել իր զոհին: Սքանչելի հրաշք կատարվեց, մանուկը վերադարձավ կյանքին: Երբ Վիգլսվորթը տղայի մարմինը դուրս էր բերում դագաղից, արդյունքի վրա նա չէր կասկածում:
  Մի այլ անգամ իմ մի թանկագին բարեկամը, որը եկեղեցու հովիվ էր Անգլիայում և Վիգլսվորթի մտերիմն էր, պատմեց ինձ այն մասին, թե ինչպես իրենց մոտ մի մարդ էր մահացել: Վիգլսվորթին կանչել էին այնտեղ: Երբ Վիգլսվորթը աղոթել էր, մարդը մեռած տեղից հարություն էր առել: Բայց կյանքի վեռադառնալուց հետո էլ նա տառապում էր հիվանդությամբ, որը կարող էր սպանել նրան: Վիգլսվորթն ընտանիքի անդամներին ասաց, որ եթե նրանք դարձի չգան և ընտանիքում չվերականգնեն ճիշտ հարաբերություններ՝ մարդը նորից կմեռնի: Եվ արդյունքում ընտանիքը դարձի եկավ: Վիգլսվորթն աղոթեց նրա համար, և Տերը բժշկեց այդ մարդուն, որն ապրեց ևս երեսուն տարի:

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Խոսքերի երեք մաղերը

Երբ «խայթվես օձից»...

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։