«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Երկինք տանող տրոլեյբուսը

Տրոլեյբուսը գնում էր իր սովորական երթուղով: Մարդիկ իջնում էին ու բարձրանում: Վերջին կանգառներին ներսում մնացել էին երկու կին ու մի փոքրիկ, աղքատ հագնված տղա երեխա՝ մեծ ու շատ թախծոտ աչքերով: Կանանցից մեկն իջավ նախավերջին կանգառում, իսկ տոմսավաճառը, կարծելով, թե տղան նրա հետ է, ասաց. 
- Տիկի՛ն, Դուք մոռացե՞լ եք Ձեր երեխային: 
- Սրա՞ն, ինչ է… այսպիսի անխնամը չի կարող իմ որդին լինել,- զզվանքով պատասխանեց նա: 
- Դու ո՞ւմ երեխան ես, տղա ջան, կարո՞ղ է մոլորվել ես,- հարցրեց տոմսավաճառը: 
- Ե՞ս… ես ոչ ոքինն էլ չեմ, ես մենակ եմ գնում: 
- Երեխաները չեն կարող ոչ ոքինը չլինել: Որտե՞ղ է մայրիկդ, դու մոլորվե՞լ ես: 
- Իմ մայրիկը երկինք է գնացել, ու ես էլ եմ ուզում այնտեղ գնալ: Մորաքո՛ւյր, Դուք գիտե՞ք, թե որ համարի տրոլեյբուսն է երկինք գնում: 
- Փոքրի՛կս, այդպիսի երթուղի չկա, և այնտեղ հասնելն էլ հեշտ չէ: 
- Բայց ես ուզում եմ մայրիկիս տեսնել… մի՞թե ոչ մի բանով չի կարելի երկինք հասնել: 
Այստեղ մյուս՝ ավելի երիտասարդ կինը մոտեցավ տղային, գրկեց նրան ու քնքշորեն սեղմեց կրծքին: 
- Ի՞նչ է անունդ, տղա՛ս: 
- Ընդհանրապես ես Միտյան եմ, բայց հիմա ինձ անվանում են 57: 
- Ի՞նչ…. 
- Ես մանկատանն եմ ապրում: Այնտեղ շատ երեխաներ կան, ու ոչ ոք անուն չունի: Դաստիարակչուհին չի կարող բոլորին հիշել և մեզ թվերով է կանչում: 
- Քեզ համար դժվա՞ր է այնտեղ… 
- Ինձ ոչ ոք չի սիրում: Մայրիկը միշտ համբուրում էր ինձ, ինձ համար հեքիաթներ էր պատմում երեկոյան ու օրորոցային էր երգում: Մենք միասին նաև աղոթում էինք: Ես շատ եմ ուզում տեսնել մայրիկիս: Նա գնացել է ու էլ չի վերադարձել: Մորաքո՛ւյր, իսկ դուք եղե՞լ եք երկնքում: 
- Դեռ ոչ, բալիկս, բայց ես գիտեմ, թե ինչպես կարելի է այնտեղ գնալ: Դու ինքնուրույն չես գտնի ճանապարհը: Ուզո՞ւմ ես քեզ մեր տուն տանեմ: Մենք միասին կապրենք ու կսպասենք Քրիստոսին: Նա կարող է մեզ տանել երկինք, որտեղ այժմ քո մայրիկն է ապրում: 
   Տղայի աչքերում հույս առկայծեց: Նա սեղմվեց բարի կնոջը, ինչպես նախկինում մորն էր սեղմվում, և կինը քնքշորեն շոյեց նրա գլուխն ու սիրալիր ժպտաց: Վերջին կանգառում նրանք իջան: Տոմսավաճառն ու վարորդը երկար ժամանակ նայում էին նրանց ետևից: Նրանցից մեկն ասաց. 
- Մեր երթուղում «Երկինք» կանգառը նշված չէ, բայց այնուամենայնիվ ինձ թվում է, որ այն կա այս գծում: 
   Աստված բնակվում է այնտեղ, որտեղ սերն է բնակվում: Իսկ երկինքը մոտ է այնտեղից, որտեղ Աստված է բնակվում:

Աղբյուր՝ Բարի լուր

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Խոսքերի երեք մաղերը

Երբ «խայթվես օձից»...

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։