7 авг. 2019 г.

Ատում էի հորս, ուզում էի սպանել նրան:



Հիշում եմ մանկությունս, երբ հայրս քաղաքի ամենամոլի հարբեցողն էր: Նրան համարյա թե չեմ տեսել սթափ վիճակում: Դպրոցում ընկերներս ծիծաղում էին վրաս ու ծաղրում: Ծաղրում էին հորս, որ հիմարի պես պառկում էր փողոցի առվի մեջ: Նրանց կատակներն ինձ խորապես վիրավորում էին, բայց երբեք թույլ չէի տալիս, որ որևէ մեկն իմանար դա:
Ջոշ Մաք-Դաուելի վկայությունը:

Որոնել բլոգում...