«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Անհավատ դեղագետի ապաշխարությունը

  Մի հավատացյալ երիտասարդ ընկերանում է անհավատ դեղագետի հետ ու հրավիրում իր տանը ճաշելու: Երկար զրուցելուց հետո, նա առաջարկում է ընկերոջը, վերցնել Աստծո Խոսքից մի համար` մշտական իր մոտ պահելու համար:   Անհավատ երիտասարդը հազիվ է համաձայնվում, բայց չի մերժում ընկերոջը: Նա պատահական մի համար է վերցնում որի վրա գրված է լինում. 
    «Եւ կանչիր ինձ նեղութեան օրումը. Եւ ես կազատեմ քեզ, եւ դու կփառաբանես ինձ»: Երիտասարդը ծիծաղում է ու ասում. «Այդ ին՞չ նեղություն պիտի պատահի ինձ, որ ես Աստծուն կանչեմ»:
Խոսքերն ասելուց հետո աստվածաշնչյան համարը դնում է իր ծոցագրպանը և հեռանում: Մի օր ուշ երեկոյան դեղատան մեջ նստած, իր մոտ գալիս է մի աղջնակ ու դեղ գնում իր մայրիկի համար, ով համարյա արդեն մահացու վիճակում էր: Նա տալիս է դեղորայքը և աղջիկը հեռանում է: Հանկարծ նա աչքը գցում է աղջկա տված դեղատոմսին ու տեսնում, որ փոխանակ համապատասխան դեղը տալու, տվել էր ամենաբարձր դոզայով ուրիշ դեղորայք: Նա սարսափում է, քանի որ գիտեր, րոպեներ անց նրա մայրը պիտի մահանար: Անմիջապես դուրս է վազում դեղատնից ու նայում, որ ոչ ոք չկա, աղջիկը արդեն գնացել էր, իսկ դրսում արդեն մութ էր: Ներս է գալիս ու տագնապած պտտվում: Հանկարծ հիշում է աստվածաշնչյան այն համարը, որ վերցրել էր ընկերոջ տանից, հանում է այն ծոցագրպանից և ասում. «Աստված, մինչև հիմա քեզ չեմ հավատացել, բայց եթե դու հրաշք գործես և այդ դեղը չհասնի այդ կնոջը, ես խոստանում եմ, որ ամբողջ կյանքում քեզ կծառայեմ»: Աղոթելուց հետո խաղաղվում է ու սպասում, որ ինչ որ բան կփոխվի: Դեռ մեկ ժամ չանցած կրկին դեղատուն է գալիս նույն աղջիկը և ասում. «Բժիշկ, վազեցի ընկա, դեղը ձեռքիցս ընկավ կոտրվեց, ինձ նոր դեղ կտաս՞»: Բժիշկը այլևս չեր լսում աղջկա խոսքերը, այլ իր աչքերը երկինք հառած փառք էր տալիս Աստծուն:
    «Եւ կանչիր ինձ նեղութեան օրումը. Եւ ես կազատեմ քեզ, եւ դու կփառաբանես ինձ» 
Սաղմոս 50.15

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Խոսքերի երեք մաղերը

Մեր տունը այրվեց հիմնովին, բայց․․․

Նյուտոնի հզոր պատասխանը

Երբ «խայթվես օձից»...

Տեսանելի են մեր բոլոր մտքերը