14 февр. 2019 г.

«Եթե մի բառ էլ ասես...»

Բայց օրենքը մեջ ընկավ՝ որ հանցանքը շատանա. Բայց ուր որ ավելի եղավ մեղքը, այնտեղ ավելի եւս շատացավ շնորհքը։ Հռովմ. 5.20
    Մի տարեց քրիստոնյա, որը սովորություն ուներ տնից տուն գնար և իր համաքաղաքացիներին ծանոթացնել Հիսուսի փրկության բարի լուրին, մի օր այցելեց անառակ և ահազդու արտաքինով մի հսկայի: Հենց տան տիրոջը հայտնի դարձավ այցի նպատակը, նա մի ձեռքով բռնեց այցելուին, մյուսով երկար դանակը և սպառնալով զայրագին բացականչեց. «Եթե մի բառ էլ ասես, դանակը կխրեմ:
Կյանքիս կեսը բանտերում եմ անցկացրել, էլ վախենալու ոչինչ չունեմ»: Այցելուն հանդարտ պատասխանեց. «Եթե Աստված թույլ տա, ուրեմ սպանիր: Բայց մինջ այդ մի բան ունեմ քեզ հայտնելու: Դեռ ժամանակ ունես, որ հոգիդ փրկես: Տեր Հիսուսը քեզ համար խաչվեց: Թեև մեղքերդ շատ են, բայց Նա քեզ կների: Ե՛կ…»: Հսկան չթողեց, որ նա շարունակի, աստիճաններից ցած գլորեց: 
     Մի քանի շաբաթ անց քրիստոնյան պատահաբար անցնում էր այդ փողոցով: Միջադեպը մտաբերելով՝ նա ակամա իր հայացքը ուղղեց հսկայի տանը: Հսկան կանգնած էր պատուհանի մոտ: Նա ճանաչեց «տարօրինակ» այցելուին և նշան արեց, որ վերջինս վեր բարձրանա: Մինչ քրիստոնյան մտածում էր, հսկան ինքը իջավ, ջերմ ողջունեց ու սկսեց արտասվել: «Ես երջանիկ եմ: Շնորհակալ եմ քեզնից: Շնորհակալ եմ, որ Հիսուսի մասին ինձ հայտնեցիր ես Աստծուն այնքան շնորհակալություն եմ հայտնել, որ քեզ բերեց իմ տուն: Ների՜ր ինձ»: Ապա միասին բարձրացան վեր՝ հսկայի բնակարանը: Նա պատմեց, թե ինչպես քրիստոնյայի խոսքերը սկսել էին այրել իր հոգին, և նա ծնկի էր եկել Տիրոջ առջև:
    Դու ցանիր, աճեցնողը Տերն է...  Տերը կանչում է բոլորին...

Որոնել բլոգում...