«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Նրա սիրտը սարսափից թուլացավ...

Հարևան գյուղում ապրող քույրիկը հիվանդացել էր: Գյուղը հեռու չէր՝ ընդամենը տասներկու կիլոմետր, բայց ճանապարհն անցնում էր անմարդաբնակ վայրերով՝ դաշտերի միջով, մեծ անտառի կողքով, որտեղ, ասում են, գայլեր են հայտնվել: Խոսակցություններ էին տարածվել, որ գայլերը հոշոտել են մի կնոջ:
Ավտոբուսով, շրջկենտրոնով գնալու դեպքում մի քանի օր ժամանակ էր պահանջվում: Վանյան խորհրդակցեց կնոջ հետ, աղոթեցին, և որոշեց գնալ կարճ ճանապարհով, հեծանվով: Կինը քաղցրավենիք, ընծաներ պատրաստեց քրոջ երեխաների համար, քրոջ համար` ինչ-որ դեղեր և օրհնելով ճանապարհ դրեց ամուսնուն: 
   Քեռի Վանյան քրոջ մոտ հասավ առանց պատահարի: Հորդորեց և մխիթարեց նրան, երեխաներին տվեց քաղցրավենիքը, աղոթեցին միասին, և օրվա երկրորդ կեսին ճանապարհվեց տուն: Ահա ավարտվում է անտառը, մնացել է մի ոչ մեծ բլրակ, ապա դաշտերը, և արդեն տուն կհասնի: Քեռի Վանյան ուզեց իջնել հեծանվից, որպեսզի ոտքով գնա, քանի որ բարձրանալիս հեծանվի ոտնակները պտտելը դժվար է: Բայց նոր էր ոտքը գետնին կպել, երբ ակամա ետ նայեց և… նրա սիրտը սարսափից թուլացավ. հետևից վազում էին երկու գայլ: 
   Նա անմիջապես ցատկեց հեծանվի վրա և ամբողջ ուժով պտտեց ոտնակները: Բայց բլուրն ի վեր այն քան էլ արագ չես գնա, իսկ գայլերը մոտենում էին: Երբ արդեն մնացել էր մի տասը մետր, քեռի Վանյան հասկացավ, որ փախչել չի հաջողվի: Նա մի կողմ դրեց հեծանիվը, շրջվեց դեմքով դեպի գայլերը և ընկավ ծնկների վրա: «Տե՜ր Աստված: Ես գիտեմ, որ Դու ամենազոր ես, Դու կարող ես գայլերի բերանը փակել, ինչպես մի ժամանակ փակեցիր առյուծների բերանը` պաշտպանելով Դանիելին, Քո ծառային: Ես ոչինչ չունեմ հպարտանալու, ես այնպես ուժեղ և խիզախ չեմ, ինչպես Դանիելը, բայց Դու, ո՛վ Տեր, նույնն ես, Դու կարող ես ինձ պաշտպանել»: 
   Աչքերը բացելով` քեռի Վանյան տեսավ, որ գայլերը նստել են իրենից ոչ հեռու և աչքերը չռել են իր վրա: Նա նորից սկսեց ջերմեռանդորեն խնդրել Տիրոջ օգնությունը: Բայց գայլերը տեղից չէին շարժվում: «Բայց եթե Դու, ով Հայր, - աղոթում էր նա,- ուզում ես դադարեցնել իմ կյանքը, թող Քո կամքը լինի: Պատրաստի՛ր ինձ Քեզ հետ հանդիպմանը և վերցրո՛ւ իմ հոգին»: 
   Բացելով աչքերը` քեռի Վանյան տեսավ, որ գայլերը շրջվելով փախչում են ճանապարհով` հեռանալով իրենից: «Նշանակում է դեռ այս երկրից գնալու ժամանակը չէ», - որոշեց նա և մեծ երախտագիտությամբ խոնարհվեց Տիրոջ առջև՝ փառաբանելով Նրան սքանչելի ողորմության համար: Ապա վերցրեց հեծանիվը և գնաց ճանապարհով` ուրախանալով հրաշքի համար:

Կիրակնօրյա դպրոցի 
''Наследие'' ժողովածուից

Այլ թեմաներ

Ձեր գլխին թագ չկա...

Թագավորի որդու խրատը։ Հիանալի խրատ բոլորիս համար

Հեսուի գիրքը

Սուրբ Ծնունդ։ Լուռ գիշեր, սուրբ գիշեր․ (Երեք պատմություն)

Պարույր Սևակ

Զգաց մահվան սարսափը

Աստված չի օգնում ստախոսներին։ Սա պետք է լսեն բոլորը