Նա փրկեց մեզ և կանչեց սուրբ կոչումով, ո'չ թե մեր գործերուն համեմատ, հապա' Իր առաջադրության ու շնորհքին համաձայն...
  • 27 Իմ երկիւղը կ’ուղարկեմ քո առաջին, եւ կ’շփոթեցնեմ այն բոլոր ժողովուրդը, որոնց մէջ դու գնում ես, եւ քո բոլոր թշնամիների մէջքը քեզ կ’դարձնեմ.

15 января 2016 г.

Աստծու Խոսքը ծռողը անպայման վնաս կկրի (վկայություն)

   Խաղաղություն, սիրելի Աստծու ժողովուրդ: Ես ուզում եմ ձեզ ներկայացնել Աստծու կատարած հրաշքը, որը տեղի ունեցավ իմ երեխայի կյանքում: Տղաս՝ Աշոտը, սովորում է երկրորդ դասարանում: Առաջին դասարանի երկրորդ կիսամյակում նա մի քանի անգամ բողոքեց տեսողությունից, բայց ես ուշադրություն չէի դարձնում: Հետո, երբ փոխադրվեց երկրորդ դասարան, նեղսրտած ասաց.
– Մայրի՛կ, ես գրատախտակի տառերը չեմ տեսնում: 
   Մյուս օրն ինձ նույն բանն ասաց նաև ուսուցչուհին: Մենք սկսեցինք որոշակի հեռավորությունից տառեր ցույց տալ նրան, բայց երեխան չէր տեսնում: 
   2015 թ. հոկտեմբերի 14-ին եղբորս՝ Հայկի հետ երեխային տարանք քաղաքային թիվ 132 մանկական պոլիկլինիկա: Բժիշկը տարբեր սարքավորումներով ստուգեց երեխայի աչքերը, վեց մետր հեռավորությունից տառեր ցույց տվեց, բայց երեխան տեսավ միայն առաջին ամենամեծ տառը: Բոլոր տեսակի ստուգումներից հետո բժիշկն ասաց, որ երեխային չի կարող ակնոց նշանակել, քանի որ դա չի օգնի: Բժիշկը շատ զարմացած էր, որովհետև երեխայի աչքերն առողջ էին, բայց նա ընդամենը 20 տոկոս էր տեսնում: Նա ասաց, որ դա կարող է լինել ինչոր մի թաքնված հիվանդություն, որը դեռ նոր պետք է ի հայտ գա, կամ էլ առաջացել է համակարգչով կլանված խաղալուց: Բժիշկը դեղեր նշանակեց և ասաց, որ մեկ ամիս օգտագործելուց հետո նորից գնանք ստուգման: Նաև ավելացրեց, որ երեխան պետք է ոչ միայն չխաղա համակարգչային խաղեր, այլև նույնիսկ մոտ չգնա հեռախոսին կամ համակարգչին: 
   Չնայած նրան, որ մեր եկեղեցու հովիվը բազում անգամներ քարոզել էր համակարգչով չտարվելու մասին, մեր ընտանիքում միշտ եղել էր այն միտքը, որ երեխաները պետք է զարգանան և ետ չմնան ուրիշներից: Իմ տղան փոքր հասակից համակարգչի դիմաց է եղել: Նա ամբողջությամբ կլանված էր համակարգչով: Երբ մենք հիվանդանոցից վերադառնում էինք, նա ճանապարհի բարձրահարկ շենքերը մոտավորապես հարյուր հիսուն մետր հեռավորությունից չէր տեսնում: 
   Եղբորս՝ Հայկի հետ ծնկեցինք աղոթելու: Ամեն անգամ, երբ ինձ հետ ինչ-որ նեղություն էր պատահում, ես աղոթքներիս մեջ կարծես արդար էի տեսնում ինձ և միշտ Տիրոջից հարցնում էի, թե ինչո՞ւ է ինձ հետ նման բան պատահել: Սակայն այս անգամ աղոթքս այլ էր: Ես ասում էի. «Հա՛յր, ինչ դժվարություն որ ինձ համար պատրաստել ես՝ տո՛ւր, միայն օգնիր, որ կամքդ ինձ հաճելի լինի, և ես չպատերազմեմ Քո դեմ»: 
   Անհամբեր սպասում էի, թե երբ պետք է Աննան՝ հարսս, տուն գար: Նա գնացել էր հավաքույթի, և ես մեծ հույսով սպասում էի, որ նա Աստծու Խոսքից ինչ-որ հանգստացնող բան կասի: Երբ նա եկավ, ես սենյակում անուժ նստած լաց էի լինում և, լսելով նրա ձայնը, դուրս եկա սենյակից ու սկսեցի պատմել, թե ինչ է եղել: Նա խաղաղությամբ լսեց և ասաց. «Իսկ դու ի՞նչ էիր սպասում: Երեխան կորուստ էր գնում: Պետք է գոհանանք Աստծուց, որ Նա Իր մեծ ողորմությամբ ուզում է ետ պահել նրան այդ ամենից, և Աստծու Խոսքից ավելացրեց, Աստծու Խոսքը ծռողը անպայման վնաս կկրի»: Այդ ժամանակ ես հասկացա, որ պատահածը մեր անուշադրության հետևանքն է: 
   Այդ օրը հորաքույրս այցելել էր մեզ: Սեղանին դրված էր թթվասերի սպիտակ ամանը, որի վրայի կարմիր գույնի խոշոր տառերով գրվածքը հորաքույրս ցույց տվեց երեխային, սակայն նա նույնիսկ դա չկարողացավ կարդալ, որովհետև չէր տեսնում: Հորաքույրս նույնպես շատ զարմացավ: 
   Աննան Աշոտիկի հետ գնաց սենյակ՝ աղոթելու: Ես լաց էի լինում, բայց զգում էի նրանց աղոթքի ջերմությունը: Այդ պահին փոքր տղաս վազելով եկավ և ցանկանում էր մտնել սենյակ, սակայն հորաքույրս, որ հավատացյալ չի, չթողեց, որպեսզի չխանգարի աղոթողներին: 
   Հանկարծ Աշոտիկը սենյակից ուրախ-ուրախ դուրս թռավ՝ գոռալով. «Մայրի՛կ, ես տեսնում եմ»: Ես շշմած երեխային էի նայում: Նրա դեմքն ուրախությունից փայլում էր: Ես Աննային հարցրի, թե ինչ է կատարվում: Նա պատմեց, որ նախքան աղոթելը ինքն Աշոտին հորդորել է հավատալ, որ Հիսուսը կարող է իրեն բժշկել: Հետո պատմել է կույրի բժշկվելը, թե ինչպես Նա մի փոքր հող վերցրեց, դրեց կույրի աչքերին և բժշկեց: Միայն թե պետք է հավատքով խնդրել: Երեխան աղոթքի ժամանակ շատ սրտանց խնդրել է. «Աստվա՛ծ իմ, ների՛ր ինձ, որ ես խաղացել եմ, չեմ հասկացել: Ես փոքր եմ, իսկ Դու՝ Մեծ: Խնդրում եմ իմ միջից ջնջի՛ր այդ խաղի ոգին, ես այլևս չեմ խաղա: Խնդրում եմ ինձ բժշկիր»: 
   Հետո տղաս պատմեց. «Աղոթքի ժամանակ ես տեսա, թե ինչպես է երկինքը բացվում, և Հիսուսը իջնում է ներքև: Լսվում էր շատ գեղեցիկ երաժշտություն: Ես ծովի վրա նստած էի նավի մեջ: Ծովը ալեկոծվում էր, և երբ Հիսուսը իջավ ծովի վրա, ձեռքը բարձրացրեց, և ծովը հանդարտվեց: Նա ծովի վրայով մոտեցավ ինձ: Ես ճանաչեցի Հիսուսին՝ Նա փայլում էր լույսի պես: Ես մտածեցի, որ Հիսուսը ինձ մոտ է գալիս և շատ ուրախացա այդ մտքից: Հիսուսն ինձ մոտենալով ժպտաց, բայց հետս չխոսեց: Միայն ձեռքերը դրեց աչքերիս և պտտվելով երկինք բարձրացավ: Ես այդ պահին աղոթքս ավարտեցի և «ամեն» ասելով բացեցի աչքերս. Նա արդեն չկար»: 
    Այդ պահին երեխան սենյակում սկսեց տեսնել որոշ իրեր, որոնք մինչ այդ չէր տեսել: Մենք իրար անցնելով սկսեցինք նրան տառեր ցույց տալ: Նա տեսնում էր նույնիսկ ամենափոքր տառերը: Հորաքույրս զարմացած էր: Նա ներկա էր այս հրաշքին և շփոթված մեզ էր նայում: 
    Հաջորդ օրը, վերցնելով բոլոր դեղերը, գնացինք բժշկի: Մեզ հետ կատարված հրաշքը պատմեցինք նրան և խնդրեցինք ևս մեկ անգամ ստուգել երեխայի աչքերը: Բժիշկը շատ հետաքրքրված էր ու զարմացած: Նա ներս կանչեց Աշոտին և խնդրեց ամեն բան պատմել իրեն: Նա լսում էր շատ մեծ ուշադրությամբ: Երբ երեխան վերջացրեց, խնդրեց բժշկին նորից ստուգել իր աչքերը: Նա տեսնում էր բոլոր տառերը, նույնիսկ ամենափոքրերը: Այնուհետև բժիշկը փակեց Աշոտի աջ աչքը և ստուգեց ձախի տեսողությունը, որից հետո փակեց ձախ աչքը և ստուգեց աջի տեսողությունը: Երեխան երկու աչքով էլ տեսնում էր գերազանց: Բժիշկը շոկի մեջ էր: Նա հուզմունքից փշաքաղվել էր և Աշոտին ասաց. «Աշոտի՛կ դու գիտե՞ս, որ Աստված քեզ սիրում է»: Աշոտը պատասխանեց. «Այո՛, ես գիտեմ»: Նա շատ համարձակ էր: Բժիշկն անընդհատ կրկնում էր, որ շատ ուրախ է մեզ համար և խոսքեր չունի ասելու: 
   

Ես այս ամենը պատմեցի Աստծու անվան ու փառքի համար: Թող Աստված ողորմի և ազատագրի այն երեխաներին, որոնք տարված են համակարգչային խաղերի ոգով, և թող ծնողներին էլ տա իմաստություն, որ իրենց երեխաներին կրթեն ու դաստիարակեն Աստծու հոգով: Ամեն:
Սյուզաննա Արտեմյան

Комментариев нет:

Отправить комментарий