«Եվ ինչպես Մովսեսն անապատում օձին բարձրացրեց, այնպես էլ Մարդու Որդին պետք է բարձրանա, որպեսզի ով նրան հավատում է, հավիտենական կյանք ունենա։ Աստված այնքան սիրեց աշխարհը, որ իր միածին Որդուն տվեց, որպեսզի ով նրան հավատում է, չկորչի, այլ հավիտենական կյանք ունենա։ Որովհետև Աստված իր Որդուն աշխարհ չուղարկեց՝ դատելու աշխարհը, այլ որպեսզի նրա միջոցով աշխարհը փրկվի։ Ով նրան հավատում է, չպիտի դատապարտվի, իսկ ով նրան չի հավատում, արդեն դատապարտված է, որովհետև չհավատաց Աստծու միածին Որդու անվանը։ Եվ ահա այս է դատաստանը. լույսը եկավ աշխարհ, սակայն մարդիկ խավարը լույսից ավելի սիրեցին, որովհետև իրենց գործերը չար էին։ Որովհետև յուրաքանչյուր ոք, ով չարիք է գործում, ատում է լույսը ու չի գալիս դեպի լույսը, որպեսզի իր գործերը հայտնի չդառնան։ Իսկ ով կատարում է այն, ինչ ճշմարիտ է, գալիս է դեպի լույսը, որպեսզի հայտնի դառնա, թե իր գործերը Աստծով են կատարվել»։Հովհաննեսի ավետարան 3:14-21

Ո՞վ է հեղինակը

Սկզբումն Աստուած ստեղծեց երկինքը եւ երկիրը
 Հանդիպում են անհավատն ու իմաստունը: Անհավատն իմաստունին փորձում է համոզել, որ Աստված չկա և անհեթեթություն է հավատալ, որ ինչ-որ մեկն է ստեղծել մեզ շրջապատող աշխարհը:
Իմաստունը, չփորձելով առարկել, ասում է, որ կայցելի մի քանի օր անց:
    Մի քանի օր անց իմաստունն այցելում է անհավատին ու նրան մի գեղեցիկ նկար տանում: Անհավատն անչափ ուրախանում է, քանի որ երբեք այդքան կատարյալ գեղեցկություն չէր տեսել:
    -Հրա՜շք է, -բացականչում է նա,-ո՞ւմ կախարդական վրձնին է պատկանում այս գլուխգործոցը:
    -Ոչ ոքի,-պատասխանում է իմաստունը,-իմ նկուղում մի արկղ ներկեր էին դրված, կողքին էլ՝ մաքուր կտավ: Մի օր պատահաբար դիպչեցի ներկերին, դրանք թափվեցին կտավի վրա և, պատկերացրու, այնքան գեղեցիկ ձևով թափվեցին, որ այս հրաշալի նկարն ստացվեց:
    -Դուք, ի՞նչ է, ծիծաղո՞ւմ եք ինձ վրա, -բացականչում է անհավատը,-ինչպե՞ս թե պատահաբար թափվեցին: Չի՛ կարող պատահել, Դուք միայն նայե՛ք այս կտավին. ինչպիսի՜ կոմպոզիցիա, մտքերի ինչպիսի՜ խորություն, ինչքա՜ն ցայտուն են արտահայտված դետալները... Ես ոչ մի դեպքում չեմ հավատա, որ այս կտավը չունի որևէ տաղանդավոր հեղինակ:
    -Ահա տեսնո՞ւմ եք, -պատասխանում է իմաստունը,-դուք անգամ ձեզ թույլ չեք էլ տա մտածել, որ այս նկարը ինքն իրեն է առաջացել՝ պատահաբար, առանց հեղինակի մտահղացման: Այդ դեպքում ես ինչպե՞ս հավատամ, որ երկինքը՝ վերևում, խոտերը՝ մեր ոտքերի տակ, ծառերը, գետերը, լճակները, սարերն ու մարգագետինները առաջացել են պատահաբար, առանց մեծագույն Արարչի մտահաղացման և կամքի:

Այլ թեմաներ

Թագավորն ու երիտասարդ կալանավորը

Հարուստի և աղքատի հույսը։ (Սպանում են աղքատի որդուն)

Բոլորը պիտի լսեն ու միշտ հիշեն այս պատմությունը։

Պարույր Սևակ

Ապշելի դեպք։ Ինչ-որ մեկը թաքնված է մահճակալի տակ։

Քարոզ՝ Տիրոջ հրաշափառ հարության մասին

Չար դեղերի զոհերը