Նա փրկեց մեզ և կանչեց սուրբ կոչումով, ո'չ թե մեր գործերուն համեմատ, հապա' Իր առաջադրության ու շնորհքին համաձայն...
  • 15 Չ’գիտէ՞ք՝ որ ձեր մարմինները Քրիստոսի անդամներն են. Ապա Քրիստոսի անդամներն առնեմ պոռնիկի անդա՞մ շինեմ. Քաւ լիցի։

13 февраля 2012 г.

Պատահական մահ

   1982 թնի հուլիսին հայտնի օրաթերթերից մեկում լույս տեսավ` <<Թոռնիկը շանթահար` տատիկի գերեզմանի մոտ>> հոդվածը:
   91 տարեկան կնոջ դագաղի վրա վերապատվելի Ե. Հյուիթը քարոզ էր ասում. <<Ոչ ոք չգիտի, թե երբ է գալու իր վախճանը>>: Ճիշտ այդ պահին կայծակը շանթահար արեց մեռնողի 27 տարեկան  թոռանը, իսկ մյուս թոռնիկին, որը 5 տարեկան էր, և գերեզման փորողին փոխադրեցին հիվանդանոց` ստացած այրվածքների պատճառով: Մկին դեռ չէին հասցրել հողին հանձնել, երբ մահացավ մյուսը:
   Այսպիսին է մահը: Այն հարգանք չունի անցյալի հանդեպ. անհոգությամբ ավելացնում է արդեն իսկ սգացողների ցավն ու վիշտը: Մահը հաղթական մի քայլով իր հետ տարավ ոչ միայն ամենատարեցին, այլև` 27 տարեկան երիտասարդին, որն, անկասկած, չէր էլ մտածում մահվան մասին:
   Որքա'ն  սարսափելի է մեռնել հանկարծակի, անակնկալ: Որքա'ն  անսպասելի` կայծակից շանթահար. ահա և կապույտ երկինք:
   Ուրեմն, որքան կարևոր է, որ պատրաստ լինես և գործերդ կարգավորես Աստծո հետ: Հավիտենականություն մտնելու Աստծո հետ անհաշտ, դա նշանակում է դատապարտություն և հավիտենական կորուստ:
    Սակայն, Քրիստոսով ունեցած հաղթությամբ կարող ես գոչել. <<Ու±ր է, ո'վ մահ, քո խայթոցը, ու±ր է, ո'վ գերեզման, քո հաղթությունը>>:

Комментариев нет:

Отправить комментарий