Որքա՞ն ժամանակ ես մնում սենյակում

    Աղոթելը մեծագույն բանն է, որ մենք կարող ենք անել. այն լավագույնն անելու համար պետք է հանդարտություն, ժամանակ և խոհեմություն ունենալ:
    Մենք ամեն օր պետք է սովորենք աղոթքի արժեքը և ամեն օր մտնենք աղոթքի դպրոցը: Չկա ուրիշ մի բան, որ սովորելու ավելի շատ ժամանակ պահանջի, քան աղոթքը:
    Աղոթքին հատկացված ավելի շատ ժամանակն ու ավելի վաղ ժամերը հրաշքի ազդեցությունը կվերակենդանացնեն և կկազդուրեն վնասված հոգևոր կյանքերը: Աղոթքին հատկացված ավելի շատ ժամանակն ու ավելի վաղ ժամերը սուրբ կյանքով կարտահայտվեն:
    Մեր սենյակներում Աստծո հետ մնալու մեր կարողությունը որոշում է սենյակից դուրս Աստծո հետ լինելու մեր կարողությունը: Սենյակի մեջ հապշտապ եղած առանձնացումները խաբուսիկ են և ապարդյուն: Դրանցով երբեմն ոչ միայն մոլորվում, այլև կորցնում ենք շքեղ պարգևները:
    Սենյակի մեջ մնալը դաստիարակում և օգտակար է լինում: Դրանցով ենք սովորում, և մեծագույն հաղթանակները հաճախ արդյունք են մեծ սպասման՝ սպասել, մինչև բառերն ու ծրագրերը սպառվեն, և լուռ ու համբերող սպասումը շահի պսակը:
    Հիսուս Քրիստոսը հարցնում է որոշակի շեշտով. «Աստված իրավունք պիտի չանի՞ նրանց, ովքեր գիշեր ու ցերեկ աղաղակում են Իրեն» (Ղուկաս 18:7):
    Ինչպիսի՞ն է քո աղոթքի կյանքը: Որքա՞ն ժամանակ ես մնում սենյակում…
Ե.Մ. Բաունձ: «Զորություն աղոթքի միջոցով»

Քաղցկեղով հիվանդի բժշկությունը (վկայություն)

Մանուշակ Մարգարյանը Իջևան քաղաքից է: Նա գանգատներ ուներ եւ դիմել էր բժշկի: Ստուգման արդյունքում պարզվել էր, որ նա միոմա ունի, և շտապ ուղարկել էին Դիլիջան` վիրահատության: Վիրահատության ժամանակ բժիշկը հայտնաբերել էր, որ դա ոչ թե միոմա է, այլ` չարորակ ուռուցք: Ամբողջը դիտեք այստեղ

Աստծո բժշկությունը (վկայություն)

   Աղջիկս 1994 թվականին տասնութ տարեկան հասակում անսպասելիորեն մահացավ: Նրա մահից հետո չորս օր անց ինձ մոտ հայտնաբերվեց “Բ” խմբի դեղնախտ: Ինձ ծանր վիճակում տեղափոխեցին հիվանդանոց:
Հիվանդությունից բացի ես մեծ սթրեսներ էի տանում, ապրում էի առանց մխիթարության:
   1995 թվականին Հիսուսին ընդունեցի սրտումս և մխիթարվեցի: Երկար տարիներ տառապում էի այդ հիվանդությունից, շատ գումարներ էի ծախսել, բայց անօգուտ: Այդ ընթացքը տևեց տասնհինգ տարի:
   2010 թվականին հետազոտվեցի և պարզվեց, որ հին հիվանդություներից բացի ավելացել է նաև շաքարային դիաբետ: Բժիշկը դեղեր նշանակեց, բայց ես հրաժարվեցի: Իմ մեջ առաջացել էր բժշկության հավատք: Հավատում ու վստահում էի Աստծուն: Նոյեմբերի վերջն էր, հոգևոր քույրս զանգեց և ասեց, որ Բանգլադեշի տարածքում բժշկության պաշտամունք է լինելու: Ես պատասխանեցի, որ կգամ: Գնացի: Աղոթքի ժամանակ ես զգում էի, որ Տերն աշխատանք է անում ինձ վրա. ամբողջ մարմինս փշաքաղվեց և որովայնումս սուր ցավեր զգացի: Աղոթքը դադարեց, հետո էլի շարունակվեց: Զգացի, որ ստամոքսս ուժեղ կպավ մեջքիս, ես թեթևացա: Նման բան երբեք չէր եղել:
   Հունվարին գնացի պոլիկլինիկա: Ինձ բուժող բժիշկը, ում հսկողության տակ էի գտնվել երկար տարիներ, իմ արտաքին ամբողջ տեսքը տեսնելուվ (տարիների ընթացքում ես շատ էի հյուծվել)` ասաց. «Գիտե՞ս, դու բուժվել ես»: Ես նրանցից սոնոգրաֆիայի ուղեգիր խնդրեցի: Սոնոգրաֆիայից հետո բժիշկն ասաց, որ ես իզուր եմ եկել, որովհետև լյարդս բուժված է, ենթաստամոքսային գեղձը դիֆուզվել է և իր նախքին դիրքում է, շաքարը նորմալ է, ամեն ինչ կարգին է: Ես փառք տվեցի Աստծուն: Ճանապարհին տուն գնալիս աղոթում էի.
«Տե՜ր Աստված, իմ գործը ո՞րն է, որ Դու բժշկի բերանով էլ ես խոսում»: Միտքս բացվեց` վկայիր: Պետք է վկայեմ, որովհետև սա Աստծու փառքն է:

Քաղցկեղով հիվանդի երկինք գնալը: Անահիտ (վկայություն)

Անահիտը ծնվել է 1960 թվականին Արտաշատ քաղաքում: Ունեցել է ամուսին, երկու զավակ: Ննջել է 2009թվականին քաղցկեղ հիվանդության պատճառով: Իր վերջին օրերի վկայությունն այն մասին, թե ինչպես է Աստված պատրաստել երկինք տանելուն: Նյութի աղբյուր՝ Բարի Լուր ամսաթերթ: Ամբողջը դիտեք այստեղ

Կլինիկական մահ: Կոլտոն Բարպո, չորս տարեկան (վկայություն)

Չորս տարեկան Կոլտոն Բարպոն ծանր հիվանդացավ: Ամեն բան սկսվեց նրանից, որ նա սկսեց հաճախակի վազել զուգարան: Սկզբում մտածեցին, թե դա սովորական փորլուծություն է, քանի որ այդ ժամանակ նման վարակ էր տարածված: Սակայն մի քանի օրից Կոլտոնի վիճակն ավելի վատացավ: Ամբողջը դիտեք այստեղ

Դժոխքը երկրի վրա չէ

   Ռոտերդամի զբոսայգիներից մեկում քարոզիչը փորձեց ավետարանել, բայց այգու տնօրենը կանխեց նրան` ասելով. «Պարո՛ն, այստեղ քարոզելն անօգուտ է»: «Ըդահակառակը, այստեղ է այն վայրը, ուր մարդիկ պիտի լսեն դեպի կյանք առաջնորդող ճանապարհի մասին», - եղավ պատասխանը: Տնօրենը շարունակեց երկխոսությունը. «Անդրաշխարհիկ դժոխքի գոյությանը ես չեմ հավատում, քանզի իսկական դժոխքն այստեղ է»: «Ո՛չ, ո՛չ, բարեկա՛մս, քեզ կասեմ, թե ինչու այստեղ չէ: Առաջին. ես հավատացյալ եմ, իսկ դժոխքում հավատացյալներ չեն լինելու: Երկորդ. այստեղ Սուրբ գրքեր կան, իսկ դժոխքում դրանք չեն լինելու: Երրորդ. դու այստեղ զովացուցիչ ըմպելիքներ ես վաճառում, իսկ դժոխքում անհագ ծարավ է լինելու: Չորրորդ. քիչ հետո ես այստեղից դուրս կգամ, իսկ դժոխք մտնողը այնտեղից դուրս գալ չի կարող»:
   Կատակ բան չէ դժոխք կոչվածը: Անհերքելի է դժոխքի գոյության փաստը: Դժոխք տանող ճանապարհից քեզ ազատելու համար Տեր Հիսուս Իր կյանքն է զոհել: Զոհել է, որպեսզի քեզ համար բացի երկնքի ճանապարհը:
   Երկինք գնալու համար երկու բան է անհրաժեշտ. նախ, որ ընդունենք, որ մեղավոր ենք ու խոստովանենք մեր մեղքերը, երկրորդ` հավատանք Տեր Հիսուսի կատարած քավության գործին: